Zich de Djembelessen van vorig jaar herinnerend, waren de meesten benieuwd wat ze dit keer mochten verwachten. Nadat we ons allemaal in een cirkel gezet hadden begon de leraar, die eigenlijk zelf student slagwerk is, met zijn onderricht.
Eerst maakten we kennis met de grote verscheidenheid aan instrumenten, waaronder ook de djembe, conga’s en congo’s en maraca’s. Al deze instrumenten kenmerkten zich door hun eenvoud qua materiaal. De meesten waren eenvoudige constructies uit hout en metaal (er was een triangel, een “kaasrasp” en andere merkwaardig uitziende voorwerpen waarvan men nooit zou gedacht hebben dat het muziekinstrumenten waren). Tevens werden ons de basistechnieken voor het bespelen van die instrumenten aangeleerd.
Toen was het echter tijd om de theorie in praktijk om te zetten en dit bleek al iets moeilijker! De moeilijkste taak, net zoals bij alle nieuwe zaken, was ons grootste obstakel het overwinnen van onze faalangst: niemand wou zich belachelijk maken. De eerste pogingen, ondanks het uiterst eenvoudige ritme, liep uit op een ware kakafonie. Ook qua interesse was de klas verdeeld in twee kampen en dit speelde de muzikale inhoud van de les niet in het voordeel. Het spreekwoord zegt echter dat de aanhouder wint en dankzij onze volhardenheid begon het ritme toch een vaste vorm te krijgen.
Samen speelden we dan nog enkele andere ritmes, waaronder de dat van de capuèra, een soort hybridisatie van dans en vechtsport (ik durf de vergelijking met ons taebo echter niet te maken).
Net zoals bij de Afrikaanse muziek, is ook de Latijns-Amerikaanse zeer ritmisch georiënteerd, in tegenstelling met onze Westerse muziek die vooral melodische en harmonische gegevens benuttigt.
En net zoals aan alle mooie liedjes een eind komt, was dat bij ons ook het geval. Deze activiteit was er een die verschillende reacties uitlokte, zowel positief als negatief (wat zijn sommigen van ons toch etnocentrisch), maar was ondanks alles was ze een interessante kennismaking met de Latijns-Amerikaanse muzikale traditie.
