De traditie van het woltekenen stamt vanuit de tijd van de Paraca's, één van de eerste Incageneraties. Met een houten naald en wol decoreerden zij hun mantels met symbolische tekeningen. Vandaag de dag is in Peru het woltekenen één van de nationale ambachten. De kinderen leren de techniek op de middelbare school en de woltekeningen zijn voor velen een middel van bestaan. In dit atelier tekenen we eerst een eigen figuur op jutte. Nadien wordt deze dan met speciale naald en wol ingekleurd.
Maak een tekening met potlood op de jute, eenvoudig of ingewikkeld, al naargelang. Neem een naald en wat wol die je gaat gebruiken. Neem de naalden en stop ze in het grootste gat op het uiteinde van de wol langs de achterkant van de gaatjes. Trek de naald erdoor en stop het er langs de voorkant door het gaatje in het punt. Trek de draad door langs achter. De draad komt zo vanzelf in het buisje terecht Prik in het jutte stofje met een heel snelle beweging. Trek de naald er niet te ver uit. Doe dit alles eerst langs de rand, daarna vul je op. Wanneer alles is opgevuld, knip je de bovenste wol eraf en je bekomt een mooie tekening.
De cursus werd gegeven door José uit Peru. Het woltekenen is typisch voor Peru. Het matje waarop je met de restjes wol moet werken,bestaat uit jute en werd eeuwen geleden door de Paraka’s (een oude beschaving) gebruikt om poncho’s (een soort jassen) van te maken. Het wolknopen is een zeer precies werk en moet draadje per draadje gebeuren. De woltekeningen die nu gemaakt worden, worden vervaardigd met een blikken naald (recyclage!!) in plaats van zoals vroeger met een houten naald. In Peru is woltekenen zelfs een verplicht schoolvak. Vele jongeren specialiseren zich zelfs in deze kunst, zodat ze er later hun brood kunnen mee verdienen.
Een reactie van een deelnemer:
Esther :” Ik vond da wreed tof! Ik maakte een hartje met de eerste letter van mijn naam erin. Het was wel zenuwslopend en dus niet om alle dagen te doen. In begin was het moeilijk, maar naar het einde toe ging het redelijk vlot. Ik heb zelfs een prijs gewonnen met mijn knutselwerkje, een fluitje! Maar nu is Irena (De Saedeleer n.v.d.r.) ermee weg!”
Vol ijver toont Esther de anderen hoe ‘het’ te doen en moest het aan haar uitleg liggen ...
